Van Kangaroo Island naar O'Deas Cottage Tintinara (Murray Mallee)

Zondagochtend. Helaas, we hadden best nog meer willen zien van KI, maar ons vertrek stond geboekt voor 10.30u om onze reis op het vasteland te vervolgen. Ik zou iedereen die van ver komt, willen aanraden om minstens 3 nachten c.q. 2 volle dagen op het eiland te verblijven: er valt veel te zien en te beleven, terwijl de afstanden best groot zijn, en bovendien is de oversteek vice versa behoorlijk prijzig. Maar zeker de moeite waard! Wij hebben er in ieder geval volop van genoten.

Van Cape Jervis reden we aanvankelijk dezelfde B23 richting Adelaide terug, maar ter hoogte van Wilunga volgden we niet over de A13, maar de B23  naar het noorden. Na enige tijd stuurde Google maps ons van die weg af de binnenwegen op en hoe we precies over al die landwegen gereden hebben, was niet helemaal duidelijk, maar ergens bij Callington zijn we op de A1 gekomen. Het landschap was een uitgestrekte verte van heuvels, verspreide boerderijen met eindeloze weiden van geel droog gras met her en der eucalyptusbomen, waar vooral schapen en soms rundvee een vrijheid van bewegen hebben, waarvan onze veestapels in hun wildste dromen geen weet hebben. Bij Murray Bridge steekt de A1 (Princes Hwy of S Eastern Fwy) de Murray River over, met meer dan 2.500 km de langste rivier van Australië.

Voort ging het over de freeway (de staat Victoria kent geen tol) door het kale schapenland. De eentonigheid werd onderbroken door  een zonnepanelenveld en energiecentrale en af en toe een dorpje, dat zich langs de snelweg uitstrekte; zoals het historische plaatsje Tailem Bend of de eenvoudige straten van Coomandook, tot we in Coonalpyn een waardig stadje vonden om te stoppen, alleen al voor de mooi beschilderde silo's. Wat ik met de foto's en dit verhaal zeggen wil is dat de afstanden die we moesten afleggen (270 km vanaf Cape Jervis - ca. 3 uur nonstop rijden) nooit te groot waren, maar dat het vaak saai en daardoor vermoeiend rijden was. 

Deze bijzondere siloschilderingen van de hand van Guido van Helten dateren van 2017. De graansilo's zijn bijna 30 m hoog en kunnen je niet ontgaan als je door de stad rijdt. Er is een groot parkeerterrein met sanitaire voorzieningen en een café voor een oppepper onderweg.

Onze trek in koffie en een hapje hebben we bewaard voor de cottage, die we 40 minuten verderop, een paar kilometer voorbij Tintinara vonden. De eerste, korte blik op het enorme en rommelige erf was niet zo bemoedigend, maar na het warme welkom en een verkenning van het huisje en onze terrastuin, waren we helemaal enthousiast. De cottage was gezellig vintage, comfortabel en met zoveel liefde en aandacht voor detail ingericht, dat we ons meteen thuis voelden. Rondom het huisje was een terras met verschillende zitmogelijkheden, zon/schaduw, een bbq, vrolijke planten, rozenstruiken en citroenbomen. De koelte hadden we allang op Kangaroo Island achter ons gelaten; in het binnenland was het warm, dus we konden ervan genieten.

 

Dit terras bood uitzicht op het enorme erf en de landerijen aan de westkant. Prachtige eucalyptusbomen zaten vol met allerlei vogels. Deze streek die men de Murray Mallee noemt, staat bekend om de "mallee scrub", een vegetatiezone die gekenmerkt wordt door de bijzondere groei van de eucalyptusbomen: met meerdere stammen vanaf de grond en niet hoger dan ca. 4 m. Sinds 1880 werd zo'n 80% van deze vegetatie verwijderd ten behoeve van de landbouw, waardoor deze bomen alleen nog in beschermde gebieden voorkomen. Mijn indruk is dat een aantal van de bomen op dit terrein nog tot de oude vegetatie behoren. Het roestige restant van een antieke tractor vertegenwoordigde de landbouwhistorie van O'Deas.

In de boom voor ons terras ontdekten we o.a. weer een nieuwe papegaaiensoort, de veelkleurige eastern rosella's.
Daar bleef het niet bij: ook de red-rumped parrot / grass parrot was voor ons nieuw. De eerste naam dankt deze papegaai aan de rode rug, deels onder de vleugels verborgen, van het mannetje. Zowel het mannetje als het vrouwtje hullen zich verder in betoverende tinten groen/blauw/geel. Deze vogel komt algemeen voor in zuidoost Australië, maar vooral in de Murray Mallee.

Ondanks al dat moois vlak voor ons neus, kriebelde het natuurlijk wel om op verkenning te gaan.

Het erf is heel groot, er wordt van alles gedumpt, een georganiseerde puinhoop. Ik vond het prachtig.
Oude gebouwen achter op het terrein herbergen nu tractoren (nieuwe!) en andere werktuigen en materialen. Ooit was een van deze schuren het eerste huis van de oorspronkelijke eigenaren, maar toen het na gezinsuitbreiding te klein werd, is in 1900 de grotere en comfortabeler cottage gebouwd, die nu als vakantiehuis dienst doet. De huidige eigenaars, Scott en Nerida met hun kinderen, wonen in het nieuwe huis aan de andere kant van de oprijlaan. De oude schuren bieden overigens nog steeds onderdak aan nieuw leven: we vonden er een nestje van willy wagtails.

De noisy miner is een  honingeter, die zijn naam eer aandoet, vooral als hij zijn territorium verdedigt tegen soortgenoten of zelfs andere vogelsoorten. Hij staat daarbij als behoorlijk agressief bekend en op plaatsen waar veel van deze miners zitten, zijn er vaak weinig andere vogels. Bij O'Deas vormden de noisy miners een hele groep en die deed de naam eer aan toen er een bruine valk landde in een van de andere bomen. Overigens lieten de verschillende vogels  die hier al genoemd zijn evenals de gallah papegaaien en magpie larks,  zich niet afschrikken door het dominante gedrag van deze vogels.

Aan het eind van de middag ging Scott met de hond het land op om een kudde schapen bij elkaar te drijven in de kooi. Hij houdt schapen en rundvee, deels heel jong aangekocht, deels eigen fok. Het aantal ha land ben ik vergeten, maar waar wij over mega stallen spreken, zou ik dit mega bedrijven noemen - in oppervlakte en aantallen.
Wat ik voor schapen aanzag, waren in feite 9-maanden oude lammeren. Deze ochtend was al een kudde opgehaald, morgenochtend zou deze kudde worden gehaald voor de slacht. Uiterlijk voor het eind van het eerste levensjaar mogen de dieren nog als lammeren worden verkocht; als schaap brengen ze veel minder op vanwege de sterkere smaak. Bovendien begint het gras nu te rijpen en de irritante graskruipers, waarvoor ik een half uur nodig had om ze uit mijn gympen te pulken, zijn zowel voor de maag als voor de vacht van de dieren een crime - ook weer met gevolgen voor de prijs. Daar komt nog bij dat nu de zomer komt, de grasopbrengst en voedingswaarde van het land minder wordt. Er worden geen bestrijdingsmiddelen gebruikt en er wordt niet bijgevoerd. Dus het meeste vee wordt nu verkocht en jong vee, dat minder consumeert, zal binnenkort hun plaats innemen. Slimme bedrijfsvoering.

O'Deas is de enige plaats waar wij maar 1 nacht zijn gebleven. Het was een tussenstop naar de Grampians. Wel een heel fijne!

Kangaroo Island en Antechamber Bay

Rond het middaguur kwamen we vanuit Sydney op de luchthaven in Adelaide aan . We raakten ons gevoel voor tijd kwijt, iedere keer moest de klok weer een uur of half uur vooruit ... of zo. Maar we hadden de tijd om rustig naar Kangaroo Island te rijden en onderweg nog wat boodschappen te doen (goedkoper dan op het eiland!). Adelaide bleek best een uitgestrekte agglomeratie, maar eenmaal op de B23 reed het vlot weg. Na het tropische noorden, de Sunshine coast en Sydney met de Blue Mountains kwamen we in het zuiden in een heel ander landschap terecht. Veelal domineerden de gele, kale heuvels het landschap, afgewisseld met boomrijker en nattere delen, waar boerenbedrijven zich gevestigd hadden. We passeerden de wijngaarden van McLaren Vale  en net als in Frankrijk en Italië zagen we ook hier een combinatie met olijfgaarden. De weg voerde door het plaatsje Yankalilla, waar we binnen handbereik een goede vers-broodbakkerij, een prima supermarkt en goed geoutilleerde drankenhandel voor een lekker flesje wijn vonden. (Alcoholische dranken worden niet in de supermarkt verkocht in Australië.) De terminal van Cape Jervis is berekend op grote gezelschappen, maar nu was het niet zo druk met toeristen en waren het de grote vrachtwagens die het hele middendek vulden. Ze moesten er wel achteruit inrijden, want de veerpont had maar aan één kant een laadklep. We hebben bewonderend naar de stuurkunst van de chauffeurs en het precisiewerk staan kijken. Volle schapenwagens kwamen uit de boot en lege gingen er weer in. Aan de overkant stonden de volle schapenwagens weer te wachten. Want op Kangaroo Island hebben we kangoeroes gevonden, maar vooral ook heel veel schapen.

In Penneshaw sloot het tourist information centre ongeveer op het moment dat de boot aankomt, dus dat was niet echt handig. In het dorpje kochten we de laatste verswaren, want ons huisje zou ver van alle voorzieningen liggen, vanuit Penneshaw ruim een half uur naar het zuidoosten richting Willoughby.

Het zal ongeveer ter hoogte van de Dudley wijnmakerij geweest zijn, dat de asfaltweg overging in een half verharde gravelweg. We hadden van Europcar een comfortabele upgrade Nissan XTrail meegekregen en daarmee hadden we er geen enkele moeite mee, terwijl we onderweg van de uitzichten en het landschap dat Kangaroo Island ons bood genoten. Rollende heuvels met uitgestrekte schapenweiden, verspreide bossen en bomen, de op en neer golvende weg, omzoomd met mooie eucalyptusbomen en stugge struiken. Bij nadering van ons einddoel voerde de weg dwars door een ruig wetland, waar vele watervogels zoals verschillende eendensoorten, zwarte zwanen, en Black-tailed Native-hens zich blijkbaar thuis voelden.

Talingen zoals deze grey-teal en de chestnut-teal hebben we gespot, maar alle vogels waren zeer schuw en trokken zich terug of vlogen weg, zodra we de auto (langzaam) stopten. De afslag naar Antechamber Bay retreat voerde 2 km lang dwars door de schapenweiden van de eigenaars heen en ons huis, The Kona, was het eerste huis op het terrein; het tweede vakantiehuis en het huis van de eigenaars bevonden zich nog een stuk verder op de kaap. Op deze in-the-middle-of-nowhere locatie werden we verrast door het geweldige geweldige huis en het magnifieke uitzicht.

The Kona is met verschillende slaapkamers en twee badkamers geschikt voor twee families en bood alle ruimte en faciliteiten die we ons maar wensen konden. Op het grote terras hebben we na aankomst niet alleen van een glaasje wijn, onze spiesjes van de bbq en een frisse salade genoten, maar ook van de stilte, de kangoeroes die in de weide onder ons tevoorschijn kwamen en de groene en blauwe verten die in het warme licht van de ondergaande zon gedompeld werden om tenslotte in het donker te verdwijnen.
We hebben begrepen dat dit met temperaturen die de 30° naderden, éen van de eerste warme dagen in het zuiden was.

Een rijtje "doorkijk" bomen zoals die ook bij ons op de rug van de heuvel langs de weg stonden, tekenen op Kangaroo Island op vele plaatsen het landschap. In de verte ontdekten we de vuurtoren van Cape Willoughby. Rond the Kona en de weiden zou ik verschillende soorten zangvogels vinden, maar onze huisvrienden waren toch wel de welkom-zwaluwen, die een nestje boven een van de ramen bij het terras hadden, en de rose-breasted cockatoos, die hier gewoonlijk galahs worden genoemd. Ze graasden graag in groepjes tussen de bloeiende distels en in de weide of ze rustten uit in de grote boom naast het huis of vlogen in troepen voorbij. Het was ook een flinke groep Australian magpies die de bosjes en bomen rond het huis bevolkten. Wanneer we maar thuis waren, werden we getrakteerd op hun typische, welluidende zang. 

 

Ochtendnevel over het vaste land na onze eerste nacht, waarin het verderop stevig geonweerd had. We hebben de bliksemschichten boven de baai gezien en op het land schijnen er verschillende inslagen zijn geweest, maar bij ons is het redelijk rustig gebleven. Wel was het behoorlijk afgekoeld. Plots werden we verrast door een horde schapen rond het huis, die door de weide naar verdere percelen werden gedirigeerd. Leuk om dit van zo dichtbij mee te maken!

Het is ongelooflijk hoe uitgestrekt de landerijen hier zijn. Bij de vele, vele hectaren weidegrond verspreid over de heuvels voor enkele kudden schapen, stel ik me een andere logistiek en beheer voor dan bij de afmetingen die we op ons schapeneiland Texel tegenkomen. De motor crosste langs met de zwaai van een arm, een andere keer was het een vrachtwagentje met open laadbak, vanwaar de honden ons nieuwsgierig opnamen, toen de baas even stopte voor een korte groet . Bij een van de veeroosters lag lasapparatuur. Kate en Andy runnen 3500 acre boerenland! 

Drie nachten zijn we in Kona geweest en niet voor het eerst stelden we vast dat het eigenlijk tekort is, omdat er zowel hier op het privédomein als op Kangaroo Island als geheel zoveel te beleven en te genieten is. Maar op deze eerste dag hadden we nog van alles voor de boeg!